Θεσσαλονίκη: Εθελοντισμός γένους θηλυκού

Η Νατάσα Τσοτουλίδου, η Χριστίνα Πανταζίδου, η Δώρα Αργυροπούλου και η Αννα Κέρλοβα δεν περίμεναν το 2011, δηλαδή το Ευρωπαϊκό Ετος Εθελοντισμού, για να γίνουν εθελόντριες. Αντίθετα, προσφέρουν εδώ και αρκετό
καιρό τη βοήθειά τους σε ανθρώπους που το έχουν ανάγκη, αποδεικνύοντας πως η ανιδιοτελής προσφορά δεν είναι ζήτημα που πρέπει να μας απασχολεί κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα.

Η Νατάσα Τσοτουλίδου και η Χριστίνα Πανταζίδου γνωρίστηκαν στα γραφεία της μη κυβερνητικής οργάνωσης «PRAKSIS» πριν από περίπου ένα χρόνο. Η Νατάσα δεν είχε προηγούμενη εμπειρία από τον εθελοντισμό, σε αντίθεση με τη Χριστίνα, που είναι εθελόντρια σε διάφορες εκδηλώσεις και οργανώσεις από το 2004. Η πρώτη βρέθηκε στα γραφεία της «PRAKSIS», έπειτα από μια συζήτηση με τον τότε εθελοντή γιατρό της οργάνωσης. «Εκείνη την περίοδο έδινα κάποιες εξετάσεις και είχα αρκετό χρόνο. Δεν ήθελα λοιπόν να κάθομαι και να περιμένω τα αποτελέσματα». Η Νατάσα παρέχει γραμματειακή υποστήριξη δυο φορές την εβδομάδα. Η ίδια εξηγεί πόσο σημαντική είναι η συχνή επαφή που έχει με τους μετανάστες που απευθύνονται στην οργάνωση. «Αισθάνομαι ότι κάνω κάτι για ανθρώπους που βρίσκονται σε δυσκολότερη κατάσταση από μένα. Είναι μετανάστες, δε γνωρίζουν τη γλώσσα και είναι αποκλεισμένοι από το σύστημα υγείας. Καταλαβαίνω λοιπόν καιθημερινά σε πόσο καλύτερη κατάσταση βρίσκομαι και μένω προσγειωμένη. Επειτα, μπαίνω στη θέση τους και αντιλαμβάνομαι τι περνούν και πώς νιώθουν».

Η 28χρονη Χριστίνα έχει σπουδάσει οργάνωση και διοίκηση επιχειρήσεων, έχει κάνει μεταπτυχιακές σπουδές στην τοπική κοινωνική ανάπτυξη και σήμερα βρίσκεται σε αναζήτηση εργασίας. «Αυτό όμως δε σημαίνει ότι, μόλις βρω δουλειά, θα σταματήσω να είμαι εθελόντρια», ξεκαθαρίζει. Ο εθελοντισμός μπήκε στη ζωή της το 2004, κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας. Η ουσιαστική ενασχόλησή της όμως ξεκίνησε δυο χρόνια αργότερα, όταν βρέθηκε στη Μυτιλήνη για μεταπτυχιακές σπουδές. «Στην ''PRAKSIS'' είμαι εθελόντρια εδώ και δυο χρόνια. Ξεκίνησα από τη γραμματειακή υποστήριξη κι έπειτα εργάστηκα στο κινητό σχολείο που είχαμε φτιάξει στον καταυλισμό των Ρομά ''Αγία Σοφία''». Σήμερα βοηθά κυρίως στο φαρμακείο που λειτουργεί στο πολυϊατρείο της οργάνωσης, ενώ έχει επηρεάσει τόσο το σύντροφο, όσο και την οικογένειά της, αφού έχουν γίνει κι αυτοί με τη σειρά τους εθελοντές. «Ο εθελοντισμός σου δίνει τη χαρά του να μοιράζεσαι πράγματα και να συμβάλλεις στη βελτίωση της ποιότητας ζωής των συνανθρώπων σου. Ερχομαι καθημερινά σε επαφή με μετανάστες και πρόσφυγες και διαπιστώνω ότι οι συνθήκες ζωής τους είναι ακόμη χειρότερες απ' όσο πίστευα», καταλήγει.

Το «Χαμόγελο του Παιδιού»

Εδώ και ένα μήνα, η 28χρονη θεολόγος Δώρα Αργυροπούλου και η 23χρονη νηπιαγωγός Αννα Κέρλοβα συναντιούνται καθημερινά στο περίπτερο του «Χαμόγελου» στην Αριστοτέλους. Βρίσκονται εκεί από έξι ώρες την ημέρα η καθεμία, πουλώντας λαμπάδες και πασχαλινές κατασκευές. Η Δώρα απευθύνθηκε στην οργάνωση πριν από ένα χρόνο, ενώ η Αννα με το που ήρθε για σπουδές στη Θεσσαλονίκη. «Το σκεφτόμουν αρκετό καιρό, αλλά όλο το ανέβαλλα», σημειώνει η Δώρα, η οποία αφιερώνει αρκετό χρόνο στην οργάνωση. Ξεκίνησε από το καλλιτεχνικό τμήμα, αλλά σύντομα «εντάχθηκε» στο «παιδογκολογικό». «Στην αρχή φοβόμουν πολύ. Μετά το αρχικό σοκ, κατάλαβα ότι πρόκειται απλώς για παιδιά που έτυχε να αρρωστήσουν και που δε διαφέρουν σε τίποτε από τα άλλα παιδιά. Είναι φυσιολογικά παιδιά που θέλουν παρέα και παιχνίδι. Είναι πολύ δυνατά και τελικά αυτά προσφέρουν σε μένα». Η νεαρή θεολόγος εξηγεί πως οι περισσότεροι άνθρωποι που συναντά θα ήθελαν να ασχοληθούν με τον εθελοντισμό, όμως τελικά δεν το κάνουν ποτέ, καθώς παρασύρονται από τους ρυθμούς της καθημερινότητας. Η Αννα πέρασε τα φοιτητικά της χρόνια στο «Χαμόγελο». Ως φοιτήτρια, προτιμούσε να ασχολείται με την οργάνωση, παρά να πηγαίνει για καφέ. Σήμερα δραστηριοποιείται κυρίως στο καλλιτεχνικό κομμάτι. «Νιώθω σαν να είμαι κάπου με τους φίλους μου, αφού έχω αναπτύξει πολύ στενούς δεσμούς με τους υπόλοιπους εθελοντές της οργάνωσης. Μάλιστα, όταν δεν ασχολούμαι με το ''Χαμόγελο'', νιώθω ότι μου λείπει πολύ». Η ίδια σημειώνει πως οι εθελόντριες υπερτερούν αριθμητικά των ανδρών. «Ισως να έχει να κάνει με το ρόλο με τον οποίο οι άνδρες έχουν επιφορτιστεί παραδοσιακά. Επίσης, νομίζω πως εμείς οι γυναίκες είμαστε περισσότερο ευαισθητοποιημένες», καταλήγει η νεαρή εθελόντρια.

agelioforos