Τότε δεν τους έβλεπα τους ανθρώπους. Τώρα, τους ακούω, τους ξέρω. Αυτούς και τις ζωές τους, τους γρήγορους ρυθμούς τους, το άγχος, το ντύσιμο τους. Όλων. Και των πλουσίων και των φτωχών. Καλά λένε τελικά, ότι η Θεσσαλονίκη, η νύφη του Θερμαϊκού, είναι πόλη των αντιθέσεων. Κάλλιστα, μπορεί να δει κανείς τους κουστουμαρισμένους με τα πλατινένια μανικετόκουμπα και την συνηθισμένη μπορντό ή κόκκινη γραβάτα, τις κυρίες τους με τις γούνες με τις γόβες του γνωστού σχεδιαστή J.B.Bournazos με τις απαραίτητες για την επικύρωση της κοινωνικής τους τάξης τσάντες, Louis Vuitton των χιλιάδων ευρώ, να επισκέπτονται το Μέγαρο Μουσικής, για τη όπερα, το μπαλέτο και το life style. Λίγο πιο πέρα, όχι μακριά αλλά ακριβώς πίσω από το Μέγαρο, όταν πέσει το σούρουπο αλλά και μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες, βλέπει κανείς αυτοκίνητα παρκαρισμένα με θολά τα τζάμια από τις ανάσες και τον έρωτα των νεαρών ζευγαριών. Πάλι, κανείς μπορεί να δει ανθρώπους μοναχικούς να ψαρεύουν. Όμως, αν παρατηρήσει κανείς, θα δει μονοκατοικίες δίπλα στην θάλασσα και στο δάσος με ατομική θέρμανση κήπο και πάρκινγκ. Ο λόγος, όχι βέβαια για την οδό Θ. Σοφούλη, αλλά για τις μονοκατοικίες - παράγκες, που έχτισαν με τα ίδια τους τα χέρια οι άστεγοι για να προστατεύονται από το κρύο αλλά κυρίως από τους «ανθρώπους» Μερικοί απ’ αυτούς, έχουν ως μοναδική συντροφιά κάποιο βιβλίο που βρήκαν στα σκουπίδια. Άνθρωποι σκυθρωποί, απόμακροι με μια πικρή χαρά της λευτεριάς του πνεύματος και των «πρέπει» χαραγμένη στο γεμάτο από κούραση ρυτιδιασμένο πρόσωπό τους, που το κρύβουν με τα γένια, τα μαλλιά τους, τα κουρέλια τους. Άνθρωποι που κανείς δεν νοιάζεται για αυτούς, έχουν οικογένεια; Είχαν κάποτε; Ήταν πλούσιοι και πήγαιναν και οι ίδιοι στο μέγαρο μουσικής. Κανείς δεν γνωρίζει τίποτα γι αυτούς. Μονάχα, ότι είναι αυτοί που ζουν πίσω από το Μέγαρο μουσικής.
typosthes
του Μιχαηλ Λιάπη
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου