Η αύξηση της εγκληματικότητας “διχάζει” την κοινωνία

Η δολοφονία 44χρονου άντρα στη συμβολή των οδών Γ’ Σεπτεμβρίου και Ηπείρου ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι της οργής και της αγανάκτησης των κατοίκων του κέντρου της Αθήνας για την ιδιότυπη ομηρία που βιώνουν τα τελευταία χρόνια, καθώς οι άλλοτε ήσυχες περιοχές, στις οποίες ο φόβος ήταν ανύπαρκτος, έχουν μετατραπεί σε άντρα κακοποιών που αναπτύσσουν τις παράνομες δραστηριότητές τους.

Η έξαρση της εγκληματικότητας σε ολόκληρη την Ελλάδα, και όχι μόνο στην Αθήνα, αποτελεί πλέον μια μεγάλη απειλή για τον κάθε πολίτη. Για τον κάθε πολίτη αυτής της χώρας, που νιώθει τόσο απροστάτευτος από τους τόσους καθημερινούς κινδύνους που έχουν ενσκήψει και τον απειλούν ακόμη και μέσα στο ίδιο του το σπίτι. Για έναν πολίτη που κάθε στιγμή της ζωής του νιώθει πως κινδυνεύει και βλέπει ότι είναι απροστάτευτος από τις αστυνομικές αρχές. Οι επίσημες στατιστικές δείχνουν τρομερή αύξηση της εγκληματικότητας, σε σημείο που ποτέ άλλοτε δεν είχε παρατηρηθεί στην Ελλάδα. Ένα όριο που έχει ξεπεράσει κάθε λογική και που θα πρέπει να ανησυχεί τους υπευθύνους, ιδιαίτερα τώρα που η χώρα μαστίζεται από οικονομική κρίση και ανεργία. 

Το φάσμα της οικονομικής κρίσης εντείνει την ανησυχία, ενθαρρύνει τις Κασσάνδρες και ενισχύει την περιρρέουσα αίσθηση κινδύνου και απειλής. “Αν ήδη γίνονται όλα αυτά, τι θα συμβεί αργότερα;” είναι το ερώτημα που αιωρείται ρητά και άρρητα.

Ανασφάλεια 

Η Ελλάδα της ασφάλειας έχει μετατραπεί στη χώρα με τη μεγαλύτερη ανασφάλεια σε ολόκληρη τη Δυτική Ευρώπη. Αυτό είναι αποτέλεσμα της ιλιγγιώδους αύξησης των παράνομων μεταναστών και της φτώχειας, που αρχίζει να πλήττει ολοένα και μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού. 

Στην συνείδηση του απλού πολίτη κύρια αιτία για τον φόβο που βιώνει σήμερα είναι οι χιλιάδες, ανεξέλεγκτοι “οικονομικοί μετανάστες”.

Μπορεί στις στατιστικές της αστυνομίας το έγκλημα να έχει χρώμα “ελληνικό”, καθώς σύμφωνα με τα στοιχεία οι δράστες των εγκληματικών πράξεων είναι στη μεγάλη τους πλειοψηφία Έλληνες, αλλά ο κόσμος πίσω από την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί βλέπει αλλοδαπούς. Μέχρι πριν από λίγα χρόνια οι πολίτες, ιδιαίτερα των μεγαλουπόλεων, ένιωθαν σιγουριά την οποιαδήποτε ώρα της μέρας αλλά και της νύχτας, όχι μόνο μέσα στο σπίτι τους αλλά και έξω στους δρόμους. Τα τελευταία χρόνια οι ίδιοι άνθρωποι έχουν κατακλυστεί από τον φόβο και δεν αισθάνονται ασφαλείς ούτε κλειδαμπαρωμένοι στα σπίτια τους. Και την ανασφάλειά τους αυτή την αποδίδουν στους λαθρομετανάστες, που συναντούν να πίνουν μπίρες στις εισόδους των πολυκατοικιών τους, να τους παρενοχλούν, να τους τρομάζουν και να είναι οι πρωταγωνιστές των περισσότερων εγκληματικών πράξεων.

Καθημερινά ο φόβος μεγαλώνει, καθώς οι συζητήσεις περιστρέφονται στο πόσα σπίτια ή καταστήματα βρέθηκαν στο στόχαστρο διαρρηκτών, πώς άνοιξαν πόρτες, ακόμη και θωρακισμένες, πόσα άρπαξαν οι ληστές, πώς συμπεριφέρθηκαν στα θύματά τους, πόσοι αθώοι πολίτες χτυπήθηκαν στην προσπάθειά τους να προφυλάξουν τις περιουσίες τους και όλοι αναρωτιούνται ποιος θα είναι ο επόμενος. 

“Το έγκλημα αυξάνεται με δραματικούς ρυθμούς. Μέσα σε έναν χρόνο διπλασιάστηκαν οι ένοπλες ληστείες, ενώ πρωτοφανή αύξηση καταγράφουν και όλοι οι υπόλοιποι ποιοτικοί και ποσοτικοί δείκτες του εγκλήματος. Η ανασφάλεια των πολιτών έχει φτάσει σε ανησυχητικούς δείκτες. Οι Έλληνες αισθάνονται απροστάτευτοι. Η χώρα μας βρίσκεται στο έλεος ληστρικών επιθέσεων επικίνδυνων συμμοριών. Η Ελλάδα φαντάζει ανοχύρωτη χώρα” σημειώνει ο εγκληματολόγος Άγγελος Τσιγκρής.

Ατιμωρησία 

Άλλος ένας παράγοντας που αυξάνει την ανασφάλεια και φέρνει σε απόγνωση τους πολίτες είναι η ατιμωρησία. Πολλοί βλέπουν άτομα που συνελήφθησαν για διαρρήξεις και κλοπές να κυκλοφορούν ελεύθερα λίγες ώρες μετά τη σύλληψή τους.

“Χθες τον συλλάβανε γιατί διέρρηξε ένα σπίτι και έκλεψε και σήμερα τον βλέπουμε να στέκεται στο ίδιο μέρος” λένε με παράπονο τα θύματα απογοητευμένα και εύχονται να μην ξαναβρεθούν στον δρόμο του κακοποιού.

“Είμαστε τελείως απροστάτευτοι από τις επιθέσεις των ληστών. Ή θα παραδοθούμε και θα τους δώσουμε ό,τι χρήματα έχουμε ή θα αμυνθούμε, οπότε το πιθανότερο είναι να βρεθούμε στον άλλο κόσμο ή στην καλύτερη περίπτωση σε κάποιο νοσοκομείο. Υπάρχει και η περίπτωση να επιτεθούμε στον ληστή, αλλά τότε θα βρεθούμε στη φυλακή” λέει ο Σπ. Νανάκος, που έπεσε θύμα ληστών δύο φορές τα τελευταία χρόνια. 

Και μέσα σ’ όλη αυτή την κατάσταση η αστυνομία ανήμπορη να αντιδράσει, με τους επικεφαλής της να παρουσιάζουν κάθε τόσο προγράμματα και σχεδιασμούς για την πάταξη της εγκληματικότητας που βρίσκονται μόνο στα χαρτιά, όπως οι χάρτες εγκληματικότητας, οι πεζές περιπολίες, ο αστυνόμος της γειτονιάς κτλ.

Την ίδια στιγμή χιλιάδες αστυνομικοί απασχολούνται στην προστασία υψηλών προσώπων, σε κάποιες περιπτώσεις και χωρίς λόγο, ενώ ο απλός πολίτης αγνοείται, καθώς στα περισσότερα αστυνομικά τμήματα η υπάρχουσα δύναμη δεν αντιπροσωπεύει ούτε το ένα τρίτο της προβλεπόμενης. Με αυτές τις ανύπαρκτες δυνάμεις και τα διάφορα προβλήματα στην υλικοτεχνική υποδομή (ελλείψεις περιπολικών, ακόμη και βενζίνης), επόμενο είναι η αστυνομία να μην έχει τη δυνατότητα για μια ικανοποιητική επιτήρηση της τάξης και η εγκληματικότητα να παίρνει διαστάσεις. 

Άβατο στην Αθήνα

Στη σημερινή Αθήνα ο κοινωνικός αποκλεισμός, ο φόβος του εγκλήματος αλλά και η εγκληματικότητα συνθέτουν ένα εκρηκτικό κοκτέιλ, που κατατάσσει την ελληνική πρωτεύουσα στις πιο επικίνδυνες περιοχές. Η πλατεία Ομονοίας και πολλές ακόμη περιοχές αποτελούν ένα άβατο, καθώς ένα μωσαϊκό πληθυσμών (πολλοί από αυτούς νεοφερμένοι μετανάστες, συχνά παράνομοι, χωρίς χαρτιά) ζει και εργάζεται ανάμεσα σε κέντρα διασκέδασης, πορνεία και πιάτσες ναρκωτικών, φανερές ή κρυφές. Άστεγοι, ζητιάνοι, τοξικοεξαρτημένοι, θεωρούνται όλο και περισσότερο λειτουργικές παραφωνίες της πόλης που με την παρουσία τους ενοχλούν κατοίκους και επαγγελματίες και αλλάζουν δυσάρεστα την καθημερινότητα της περιοχής, ενώ φαίνεται να δημιουργούν όντως προβλήματα.

Ολοένα και αυξάνεται η εγκληματικότητα στο κέντρο της Αθήνας, με αποτέλεσμα συχνά ο κόσμος να γίνεται μάρτυρας σοβαρών επεισοδίων ανάμεσα σε μετανάστες και έλληνες κατοίκους της περιοχής. 

Η εγκληματικότητα έχει φτάσει στο κόκκινο, ιδίως στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα, όπου μόνο μέσα στο 2010 σημειώθηκαν 2.072 κλοπές και πάνω από 1.500 συλλήψεις, ενώ κάθε μέρα μέσα στο 2011 υπολογίζεται ότι σημειώνονται έξι κλοπές.

Παράλληλα, κατά 383% αυξήθηκαν επιθέσεις σε ταξί μέσα στο 2010 σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά, ενώ διπλασιάστηκαν οι επιθέσεις σε ταχυδρόμους. Η παρούσα κατάσταση έχει αλλάξει τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων που κατοικούν στην περιοχή, τον χρόνο ησυχίας, τους όρους καθαριότητας, το αίσθημα σιγουριάς, και από την άλλη δημιούργησε προβλήματα και ένα γενικό αίσθημα αταξίας, φόβου και ανασφάλειας.

Στο κόκκινο και η Θεσσαλονίκη

Η ίδια κατάσταση, αλλά όχι με τόσο μελανά χρώματα, επικρατεί και στη Θεσσαλονίκη, όπου ολόκληρες περιοχές κατακλύζονται από οικονομικούς μετανάστες και αλλάζει ριζικά η φυσιογνωμία τους, καθώς οι κάτοικοι από τον φόβο μετακομίζουν σε “ασφαλέστερες” περιοχές. Η εγκληματικότητα αγγίζει το “κόκκινο” ενώ το τελευταίο διάστημα στο στόχαστρο των κακοποιών εκτός από τα σπίτια βρίσκονται και καταστήματα αλλά και επιχειρήσεις (ξενοδοχεία, καταστήματα ψιλικών, περίπτερα κτλ.), που στο παρελθόν δεν αντιμετώπιζαν ποτέ πρόβλημα.

Παράλληλα, έξαρση παρουσιάζει η πορνεία, με ολόκληρες περιοχές στη δυτική πλευρά της πόλης να είναι απροσπέλαστες για τον γυναικείο πληθυσμό, ενώ τρομακτική είναι η αύξηση των μικροεγκλημάτων του δρόμου με δράστες αλλοδαπούς από γειτονικές χώρες, που δεν μπορούν να εξασφαλίσουν λόγω της ανεργίας τα προς το ζην. Θερίζουν τα ναρκωτικά στο κέντρο της πόλης, με τους ναρκομανείς να μη διστάζουν να πάρουν τη δόση τους μπροστά στα μάτια ακόμη και μικρών παιδιών στην πλατεία Ναυαρίνου και στην αρχαία αγορά, ενώ στο κόκκινο είναι και η περιοχή του Δενδροποτάμου, όπου το εμπόριο ναρκωτικών γίνεται απροκάλυπτα στη μέση του δρόμου.