Η Ελενα, 23 χρόνων, ονειρευόταν να αγορεύει στα δικαστικά έδρανα, αλλά σερβίρει καφέδες και ποτά σε μπαράκι της Θεσσαλονίκης. Η 25χρονη Χριστίνα έχει μεταπτυχιακό στην Ιστορία της Τέχνης, αλλά δεν μπορεί να βρει δουλειά κι ετοιμάζεται να «δραπετεύσει» στο εξωτερικό. Ο 28χρονος Στέργιος μοιράζει τις μέρες του ανάμεσα στη συγγραφή του διδακτορικού του και τη διάσχιση της πόλης με το μηχανάκι για να κάνει ιδιαίτερα μαθήματα σε φοιτητές.
Κατά κοινή ομολογία είναι μεγάλη δυστυχία να είσαι μεταξύ 22 και 30 ετών στη σημερινή ελληνική κοινωνία. Μία ολόκληρη γενιά νέων ανθρώπων, στην πιο παραγωγική ηλικία, βλέπει τον τελευταίο χρόνο τα όνειρά της να λοξοδρομούν, τις επιλογές να περιορίζονται και το μέλλον τους να υποθηκεύεται.
«Δοκίμασα κατά καιρούς να βρω δουλειά σε διάφορα νομικά γραφεία, αλλά ενώ οι ώρες εργασίας ήταν άπειρες, οι αμοιβές ήταν μηδαμινές. Ετσι αποφάσισα να δουλέψω ως σερβιτόρα, όπου τουλάχιστον θα είχα καλύτερες απολαβές», μας εξηγεί η Ελενα Θωμαΐδου. Μόλις δύο μαθήματα τη χωρίζουν από το πτυχίο της Νομικής -όνειρο ζωής για την ίδια-, αλλά αυτή η στιγμή δεν είναι καθόλου όπως τη φανταζόταν πριν από χρόνια. «Με πιάνει απελπισία όσο σκέφτομαι ότι θα τελειώσω τις σπουδές μου και προσπαθώ να καθυστερήσω τη στιγμή που θα χρειαστεί να βγω στην αγορά εργασίας», συμπληρώνει. Μάλιστα, η ίδια δεν είναι διατεθειμένη να εγκαταλείψει τη δουλειά της ακόμη κι αν χρειαστεί να τρέχει τα πρωινά στα δικηγορικά γραφεία ως ασκούμενη και τα βράδια να συμπληρώνει το εισόδημά της ως σερβιτόρα. «Η γενιά μου την έχει πατήσει για τα καλά», καταλήγει.
Για τη διάψευση των ονείρων μίας ολόκληρης γενιάς μας μιλάει και ο 29χρονος Θόδωρος Τσαβακίδης, ο οποίος αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το αντικείμενο των σπουδών του -μηχανολόγος μηχανικός- και να απασχολείται στην οικογενειακή επιχείρηση ως οδηγός φορτηγού. «Είμαστε μια γενιά που θα αναγκαστεί να αλλάξει πολύ απότομα και πολύ βίαια. Εμείς μεγαλώσαμε με μία διαφορετική κουλτούρα, με i-pod και wi-fi, και ξαφνικά μας λένε ότι για να επιβιώσουμε θα πρέπει να γυρίσουμε στα χωριά μας και να καλλιεργούμε τη γη. Δε λέω ότι αυτό είναι απαραίτητα κακό, αλλά τα μηνύματα που παίρνουμε είναι συγκεχυμένα και αντικρουόμενα, αφού τη μία στιγμή ακούμε ότι καταστρεφόμαστε και την άλλη ότι θα σωθούμε στο παρά πέντε. Κάθε μέρα ζεις με το αίσθημα της αβεβαιότητας, νιώθεις ότι περπατάς στα σύννεφα και από στιγμή σε στιγμή θα πέσεις», σημειώνει.
Με την ίδια απογοήτευση και οργή μας μιλάει και ο Στέργιος Σερέτης, ο οποίος προσπαθεί να συνδυάσει την εκπόνηση του διδακτορικού του στο Διεθνές Εμπόριο με το βιοπορισμό του. «Είναι εξοντωτικό. Προσπαθείς να εξελίξεις την επιστήμη σου, αλλά έτσι όπως έχει διαμορφωθεί η σημερινή κοινωνία είναι αδύνατο να αφοσιωθείς στο αντικείμενό σου. Η μέρα μου ξεκινάει στις 7.30 το πρωί στο πανεπιστήμιο και συνήθως τελειώνει στις 10 το βράδυ, αφού έχω διασχίσει σχεδόν όλη την πόλη για ένα μηνιάτικο που συνήθως δεν υπερβαίνει τα 600 – 700 ευρώ», αναφέρει στον «ΑτΚ».
Ο ίδιος στέκεται ιδιαίτερα στα εμπόδια που ορθώνει μπροστά στους νέους επιστήμονες η ίδια η Πολιτεία, καθώς εδώ και καιρό έχουν «παγώσει» όλα τα προγράμματα υποτροφιών, όπως και οι δωρεάν συνδρομές στα επιστημονικά περιοδικά. «Οσο περνάει ο καιρός δυσκολεύεσαι να ζητάς λεφτά από την οικογένειά σου, κάνεις και τους εσωτερικούς απολογισμούς σου και λες ότι κάτι δεν πάει καλά. Αυτός είναι και ο λόγος που πολύς κόσμος παρατάει την έρευνά του ή αποφασίζει να φύγει στο εξωτερικό για να αναζητήσει μία καλύτερη προοπτική. Οσοι μείνουμε πίσω θα πρέπει να το πάρουμε απόφαση πως παρά τα πτυχία και τις γνώσεις θα ζούμε σε συνθήκες γαλέρας με ανεργία, ετεροαπασχόληση και μισθούς πείνας», δηλώνει.
Κι όσοι δεν μπορούν ή δεν αντέχουν να πάρουν αυτήν την απόφαση, παίρνουν αναγκαστικά το δρόμο της φυγής. Ηδη μέσα στους πρώτους τέσσερις μήνες του 2011 συνολικά 27.288 άτομα έχουν συμπληρώσει ευρωπαϊκό βιογραφικό μέσω διαδικτύου, προκειμένου να αναζητήσουν δουλειά σε ένα άλλο κράτος, ενώ πέρυσι ο αριθμός των ευρωπαϊκών βιογραφικών είχε ανέλθει στις 46.000. «Ολα τα χρόνια του σχολείου ήμουν αριστούχα και κατάφερα να κάνω πραγματικότητα το όνειρό μου σπουδάζοντας Ιστορία της Τέχνης. Δυστυχώς, παρά το μεταπτυχιακό και τους τίτλους σπουδών, παραμένω άνεργη και επειδή η κατάσταση δεν πάει άλλο ετοιμάζομαι να φύγω στο εξωτερικό», μας λέει η Χριστίνα Βούλγαρη.
agelioforos
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου